Os celtas, despois de moitos anos nos que se fixo investigaciónarqueolóxica sen precisar deles, rexurdiron, en Europa e en toda a Península Ibérica, como tema de investigación e, sobre todo, depolémica, na década dos oitenta. A comunidade científica, sensu lato, sufriu, en Galicia, unha división negativa entre celtófilos eceltófobos, como se de equipos de fútbol se tratase. Proliferaron, aquí, publicacións sobre o celtismo, nas que todo era, e aínda é, celta, ou nas que a verba celta pouco máis ocupaba que unha parte dotítulo. Neste libro, o autor fixo un achegamento á cuestión, fuxindo dostópicos e das repeticións miméticas do que se escribiu sobre oceltismo europeo. Galicia ten unha personalidade propia e diferenciada desde a Prehistoria, polo que o estudo do seu devir histórico precisa dun tratamento específico. Partindo da premisa de que o celta é, primo et per se, unha cuestión de lingua, faise un percorrido polocampo do indoeuropeo, polo Hallstatt e La Tène, tratados como culturas arqueolóxicas, así como polas actuais teorías científicaspeninsulares, para rematar entrando en Galicia. Repásase, aquí, ahistoriografía de precursores e románticos sobre celtas e analízanseas fontes clásicas que fan referencia á Terra. Dedícase un densocapítulo á fulcral cuestión lingüística e outro á sociedade e arelixión no resto de España e en Galicia, sempre procurando asposibles semellanzas e diferenzas. Faise tamén unha incursión namateria de Bretaña, polo achegamento céltico medieval que puidosignificar e compárase a arte peninsular dos pobos ibéricos, da Meseta e galaicos, para rematar cun achegamento aos aspectos etnográficosque, de xeito superficial e mistificador, figuran nas publicaciónssobre celtas. Ilustra o libro un completo aparato gráfico, elaborado ad hoc poloautor, así como unha bibliografía ampla, actualizada e en versiónorixinal dos diferentes países europeos nos que se investiga apresenza ou ausencia de celtas.