A nadadora é a metáfora das mulleres e homes que atravesamos un lagoescuro como o tempo que vivimos. A nadadora, de costas, fixa a súaatención na luz do ceo, prefire ignorar que por baixo da tona da augahai un fondo escuro en que podrecen os cadáveres, en que se ocultan as verdades pestilentes. Este poemario é unha reflexión aceda sobre aimplicación e a aceptación, sobre o descoñecemento e o desinterese. Os poemas do libro fálannos da mentira, do dano, da descomposiciónsocial. As imaxes, surrealistas, como soños xeroglíficos, anúnciannosa realidade. E a auga é auga sólida sobre a que transitamos enequilibrio, torrentes de auga para varrer o refugallo que nos inunda, augas quietas que nos afogan. Existe a verdade? Quen e como aconstrúe? Ou vivimos na mentira dunha realidade aparente?