Anatol e dous máis

Para os tres protagonistas, cada día era unha bebida burbullante eagridoce, un calvario cheo de chistes e de paxaros e, ás veces, dunpracer incomprensible. Paula posúe todos os defectos propios dunha iluminada, co grao exactode depravación e de desamparo. Gustavo é mullereiro, narigudo eestudoso: adora o sol, os mendigos e as tendeiras. Anatol é baixiño echámase Pepe e, como todos os seus amigos en Santiago, quere serescritor. Este libro fala do sagrado e o terrible, fala das inocentes alegríasda vida que, como dicía Kierkegaard, non teñen máis ca un defecto: asúa mesma inocencia. Non é soamente un paseo polo efémero daxuventude, é a historia doutra educación sentimental, torpes, ás veces tenra. Hai que familiarizarse coa lama, porque só na lama crecenrosas. E desta cidade húmida que se che mete nos ósos e remata sendo unhaenfermidade chea de musgo.