Masculino singular é un corte de sangue no medio do afeitado, unharefutación do macho alfa que destrúe os afectos e converte o terror en linguaxe dominante. Tamén é un diario íntimo que reclama a tenruranunha revolución de magnolias, pero sen pólvora, porque xa nonprecisamos himnos de batalla nin falos erectos nas portas dos aseos. Masculino singular é un código aberto aínda inconcluso, que seconstrúe máis alá do propio texto, naqueles espazos sociais ondealgúns homes aprenden unha lingua sen sufixos de exterminio. Porquenada semella máis urxente que procurar unha saída de emerxencia desetemplo onde a virilidade segue a ser o valor máis sagrado da tribo.