N LUZ DARRIBA a vila de Muxía, na máxica Costa da Morte, entrecrúzanse historias de ida e volta atravesadas por décadas de falso ou meditado silencio. Andrea Neumann quere fuxir de canto a feriu nun pasadoinnomeábel na Arxentina. Luísa está alí, tentando ceibarse da súacaixa de cristal, para lembrarlle que o máis sinxelo é fuxir, porén, o máis doloroso é regresar. O berro dunha xeración, acalado pola forzabestial dun xenocidio, renace na voz reprimida da seguinte. Nonimporta canto tempo transcorrese, a verdade máis fonda, coma a auga, atopa sempre o seu curso. E o amor agarda por ela para recollela eaniñala. Nesta novela, Luz Darriba tece, entre Galicia e o Río da Prata, os fíos dunha manta que nos abeire e nos salve da barbarie. Que salve a Andrea e a Luísa das arremetidas dun escuro mar de dúbidas ementiras. Dun pasado que es esixe reparación e esperanza
