A madriña

Era o ano 57 do século pasado. A madriña, muller entrada en anos, obriga ao destino a poñer nas súas mans a vida dunha nena que, fillade pais emigrados, queda baixo a súa tutela, en total desamparo. Amadriña, rexida polos mandamentos divinos e convencida de que osufrimento e o sacrificio son virtudes e non atrancos, educaa afillada nunha pedagoxía austera na que sempre un censor, un deus ou un xuíz avaliarían a diario os feitos da pequena. A escola, as cartas e as fotos que chegan polo océano son as únicasalegrías que ela lle permite nos anos da nenez compartida. Só o avópaterno é quen de demostrarlle cariño, pois a madriña, afastada dafamilia, interpreta o mundo como un val de bágoas, sen saber atoparningún pracer na vida. Ao regreso dos pais de Venezuela, a vida familiar da nena e dos dousirmáns énchese de gozo pero tamén de desacougos. Só as festas enagosto na aldea mudan o mundo: o bo sempre abonda e o malo semellaescaso. Pasados uns anos, é na cidade de acollida onde comeza o futuro dapequena xa adolescente. Aí vive descubertas marabillosas e outrasdesacougantes que a empurran a medrar á présa. Estaba escrito nas estrelas ou só no corazón que o azar fixese ben oseu traballo: foi o amor o que, agochado tanto tempo, lle recuperou anenez, sen rancor.