penso que debería, dalgún xeito, dar forma literaria (nonnecesaria-mente como novela, senón como algunha sorte de híbridonarrativo que polo de agora descoñezo : que me descoñece) á loitaque manteño no meu interior (calado : paralizado : afogado) contraesta a nosa cidade e a ¡súa! (in)cultura en decadencia (pugna senacougo, sen satisfaccións, na procura constante de derrubar a falaciada súa hexemonía) algún sistema literario que desenvolva e deanoticia da descuberta que vimos de realizar, e que (na súa, intúo, mínima transcendencia social) permita a un número in-determinado depersoas tomar con(s)ciencia da existencia agochada entre nós decreadores coma el, de novos mártires soterrados nasgabias-da-marxinación e nos foxos-do-illamento da vergoña actual porparte desta sociedade do espectáculo e da vulgaridade (que aínda porriba se cre expiatoria de todos os crimes perpetrados no pasado) un texto que sexa: radiografía dunha transición estilística berroxordo contra un medio que enmudece restitución dunha vítima dahistoria imperante aínda-non-escrita topoloxía dunha vida entravesía polo deserto crónica dunha outredade recoñecida