Lúas do Orzán

Na obra dramática de Xesús Pisón pódense identificar dúas etapas. A primeira, iniciada en 1980, está composta por obras burlescas que se inscriben na tradición de escárnio e maldizer galega. A partir de 1994, a súa escrita vira radicalmente cara a un estilo máis áspero e combativo, reflectindo a súa visión do poder como algo que emana tanto do exterior como da natureza humana, fixando o horror como característica da nosa especie. Na escolma presente, seleccionada polo propio autor, inclúense: \''CARTA A MARÍA CASARES\'', un prólogo que denuncia o maltrato ao teatro en Galiza;\''Como Jekyll e Hyde\'', \''A Vía Láctea\'' e \''Tatuaxes\'', que abordan os aspectos destrutivos do amor;\''Materna\'', que trata os conflitos entre nais e fillos;\''animal VACÍO\'', un cántico desesperado nacido entre ruínas;\''Ollos\'', sobre a alienación no ''primeiro mundo''; e \''Danza da mentira\'', onde emerxe a barbarie. Dende os seus comezos literarios, Pisón abandona os medios tradicionais do teatro, sentindo que obstaculizan a súa expresión. Algúns críticos incluso consideran que moitos dos seus textos transcenden aos xéneros literarios tradicionais. Asumindo esta fractura, o autor busca provocar un cuestionamento do teatro convencional e promover a renovación dramatúrxica e escénica en Galiza.