O viaxeiro destas páxinas é deses tipos pouco dados a conxugar enprimeira persoa heroísmos e bravuras. No canto das xeografías daanaconda, o tigre ou as moscas tse-tse prefire a máis modesta, é undicir, da centola. Así emprende a viaxe a unha terra mítica, que elquere despoxada de calquera clase de verniz espiritual: non se tratadun Xacobeo bis. Mais non por iso deixa fóra da mochila aspreocupacións dunha alma que, ante as paisaxes do Atlántico, combinaun agarimo infinito cun sentido crítico encirrado polas desfeitas dofeísmo. Con todo, o que á fin prevalece é a proximidade á xente, acuriosidade polo lendario e un cultivo case obsesivo da memoria(colectiva e individual), ademais da ambición, nunca menor, de darunha imaxe do tempo que vai pasando. Deste xeito trázase o rumbo dunha viaxe que será tamén a de cada lector. Con cita en Fisterra.
