Co seu permiso vou introducir un argumento: cando a señora Chismes, aveciña do segundo, chamou á miña porta, eu pensei que o que viñabuscando era o meu amor. Ou un pouco sal... Pero polo visto o asuntonon ía por aí. En lugar do desexo ardente de verme en roupa interior, o que aquela muller traía na cabeza eran dúas cousas ben distintas: demasiada colonia barata, e a intención de enlearme no maior roubo doséculo. O que estou a piques de compartir con vostedes é a historia dun grupode xente decidida a todo, convencida de que o mellor que poden facerpara saír do desastre en que a crise converteu as súas vidas é dar ogolpe definitivo, sacar adiante a empresa. Velaquí a disparatadaaventura dunha serie de superviventes deste tempo cruel, personaxessen oficio nin beneficio coñecido, desesperados e, para maiorcomplicación, incapaces de sumar entre todos eles unha única neuronaútil... Por certo, díxenlles xa que son vostedes un públicomarabilloso?
