Escola de mulleres é unha novela sobre unha fuxida. A súa protagonista foxe da dor, da perda, dunha realidade incerta, da gaiola de ouro que os homes queren construír para pechala e admirala, da opresiva camisa de forza das convencións sociais. E para acadalo emprega a ironía e o seu propio corpo como armas, como camiño cara a unha redención quesospeita imposible. E así a súa pel e a súa mente convértense nunlenzo que, devagar, vaise esgazando polas unllas dos demais, sempre os demais, emerxendo baixo o estigma da loucura ou, quizais, daclarividencia. Unha novela que nos cuestiona sobre os límites. Da liberdade ou damoral. E, de fondo, como paisaxe idílica ou inferno, as voces doutrasmulleres, María, Zelda e Simone, que, entre disputas e risas, acomprenden, a xulgan e a compadecen, mentres unha nena constrúe sobreo chan castelos con bloques de cores.
