Máis ca nunca, ou nin máis nin menos ca nunca, estamos na era dopandrama. O pandrama é totalizador. O prefixo "pan" e o substantivo "drama", xunguidos no pandrama, apelan non só ao drama global, igualque a pandemia se refire a unha epidemia global. O pandramarevélanos que todos os mundos entran nel, do mesmo xeito que todos osdramas entran no mundo. O pandrama, así mesmo, vai máis aló do queentendemos por drama clásico, por tanto, inclúe o posdrama. A suma dodrama e o posdrama é o pandrama. Porque a palabra en acción non sórepresenta ou imita o mundo, como acontece na forma dramática a través do diálogo dos personaxes nunha situación de conflito. A palabra enacción é performativa e, en consecuencia, tamén pode crear ou xerarmundos reais. A ficción fica na cabeza de cadaquén. Todas aspalabras e silencios que se ofrecen neste libro son acción, son xogo. Para iso necesítante, necesítannos, para poñelas en acción. E, aoactivalas, crear o mundo de novo, como crianzas, como deuses.
